به چشم سر بعض مبتلایان به لعنت سگرت نوشی را میبینیم که اگر از او تقاضا شود که یک ساعت ازین عمل بپرهیزد, شاید برایش قابل قبول نباشد. باز میبینیم که رمضان آمد و عزیمت و تصمیم عجیبی درین فرد خلق کرد. یک روز مکمل از شنیدن اولین لفظ ندای الله اکبر در فجر تا شنیدن همان ندای بر حق الله اکبر در شامگاه, کشیدن سگرت را بجا بگذار که تصور بدست گرفتن آنرا نیز نمیکند .

این است رمضان ... ماه تغییر . ماه تصمیم . ماه ارادۀ پخته و عزم راسخ . این ماه فرصتیست برای اراده راسخ به برنگشتن سوی معصیت ها. برای تصمیم جدی در گذراندن بقیه عمر در طاعت رب ذوالجلال. آن پروردگاری که تاکید کرده اند که اگر چه تغیر آسان هم باشد, ولی احداث کنندۀ آن تغیر خود انسان است. رب العزت میفرماید:

 ( ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا ما بأنفسهم )

تغییر در زندگی بشر مرهون به تحرک ذاتی خود بشر است. از بهتری بسوی بهبودی و عکس آنرا خود انسان احداث میکند. با تجارب ثابت گردیده که بیهوده گفته است کسی که میگوید من چنان نمیتوانم. ضعف اراده یک وهم است که در نباید در قاموس مومن جا داشته باشد. بنابرین رمضان باید فرصت بزرگی برای بازسازی نفس مومن باشد و با استفاده ازین فرصت نفس را تا آفاق علیا باید رساند .

رمضان ماهیست که شخص مومن باید خودش چالشهای بزرگی برای خود ایجاد کند و با مبارزه با نفس اماره بالسوء باید ثابت کند که او بندۀ این نفس نیست. بلکه آن نفس تابع اوست. هرسو که خواست آنرا برده میتواند. نه اینکه او تابع نفس است و هر سو که نفس خواست او به عقبش برود . این ماهیست که نفس خویش را در میدانهای گوناگون مورد تجربه قرار دهیم و قوت اراده خود را در مقابل نفس ثابت بسازیم. بطور مثال از ابتدای ماه با خود عزم راسخ دارد که همه نماز ها را در جماعت ادا میکنم. غیبت نمیکنم. دروغ نمیگویم. رشوت نمیخورم. وظیفه ای که بمن سپرده شده به وجه احسن و اکمل به اتمام میرسانم. به کسی آزار نمیرسانم. هر اذیت را از راه مردم دور میکنم. به بزرگان احترام و به طفلان رحم و عطوفت می ورزم ....

(تو که آهسته می خوانی قنوت گریه هایت را/ میان ربنای سبز دستانت دعایم کن.)

دوستان سر سفره افطار منو یادتون نره یادی هم از ما بکنین با اون دلهای پاکتون....التماس دعا..